Ninatapika..

Zondagmiddag 3 juli
Met de brandende zon in onze nek wandelden Kelly en ik die middag richting Muleba (wat een paar uur wandelen zou zijn, dus eigenlijk iets is wat alleen mzungu doen, Tanzanianen verklaren ons maar voor gek). Eerst liepen we een heel stuk omlaag, door bananenplantages en kleine dorpjes, waar we regelmatig werden nageroepen (WAZUNGUUU!!) of hordes kinderen achter ons aan hadden lopen. Ook kwamen we nog een patiënt tegen, wie ik op de male ward een aantal dagen had behandeld en ons vrolijk binnen uitnodigde (erg leuk om te zien hoe dankbaar familie kan zijn, maar ook hoe mensen leven hier). Daarna vervolgden we ons pad. Bij de witte kerk naar rechts was de beschrijving. Eenmaal bij een witte kerk aangekomen, heb ik stug aangehouden dat we naar rechts moesten. Kelly twijfelde, want achter de kerk langs liep een weg die er veel leuker uitzag. Toch zijn we voor de kerk naar rechts gegaan. Helaas, want na 2,5 uur lopen kwamen we op een weg uit met auto’s, waar je alleen moet gaan lopen als je een 2 meter dikke muur om je heen hebt, oftewel, we waren hartstikke om en fout gelopen. De weg die we hadden afgelegd vanaf de witte kerk was 10km lang (volgens een bord langs de weg), wat we de 2 uur daarna dus weer sip terug hebben gelopen. Met lege waterflessen en beginnende hoofdpijn waren we maar al te blij toen we een dronken man tegen kwamen die ons een ‘shortcut’ naar Rubya wees. Met verbrande kuiten (ja we zijn gebrandmerkt, je ziet echt een strook rood, inmiddels bruin, lopen) en lichte frustratie, kwamen we na een aantal keer een verkeerde klim omhoog te hebben gemaakt (ik kan helaas niet over rotsen heen groter dan mijzelf..) eindelijk weer thuis. Naar schatting zo’n 30-35km in de benen, en achteraf gezien gaf het ons toch wel een goed gevoel, maar nog steeds erg jammer dat ik de verkeerde rechts bij de kerk heb aangehouden. Nouja, kunnen we ons in ieder geval binnenkort weer een middag vermaken!

Maandag 4 juli tm donderdag 7 juli
Deze week startten Kelly en ik op de kinderafdeling. Hier zou nog een Tanzaniaanse dokter staan, maar ook de Nederlandse arts zou deze week op die afdeling beginnen. Erg leuk dus, want dan hadden we eindelijk wat meer Nederlandse aanspraak op de afdeling en iemand om de frustraties mee te delen. Het was redelijk rustig op de afdeling, dus meestal waren Kelly en ik vroeg klaar. Al vinden we soms het eigenlijk maar niks dat de werkdagen hier zo chill zijn, want je gaat je er wel af en toe een beetje nutteloos bij voelen. Er lagen helaas wel een aantal erg zieke kinderen op de afdeling, waarvan je je elke dag weer afvraagt of ze de morgen halen. Erg sneu om te zien en ook voel je je er maar machteloos bij. Donderdag was een feestdag hier in Tanzania (saba saba, letterlijk zeven zeven), wat iets te maken had met business-man day, waarvan ik de betekenis nog steeds niet volledig snap, maar omdat we wel zin hadden om te werken zijn we dat dus gewoon gaan doen. Gelukkig leefde iedereen nog.
Verder hebben we die week bij de Nederlandse arts en haar man (dus ook dokter in het ziekenhuis) echt Kihaya food gegeten (dat is dus deze streek van Tanzania), was lekker en gezellig! Ook hebben we behoorlijk wat gelezen, 2 dagen zonder elektriciteit gezeten (eigenlijk niets speciaals dus), zijn er weer 2 ananassen doorheen gegaan (lekker!), zijn we de eerste kakkerlak in Rubya tegen het lijf gelopen (ik had handschoenen aangetrokken en m vastgepakt (oke hij was niet bij zijn volledige bewustzijn), maar mijn weg naar buiten werd geblokkeerd omdat Kelly hem liever verdronken wilde hebben. Wat zij vervolgens dapper heeft gedaan), zijn we verliefd op een aantal mooie lieve baby’s van de afdeling, hadden we in ons huisje nog wat aanloop en hebben we dus weer volop genoten.

Vrijdag 8 juli
5 uur ’s ochtends, ik heb Kelly met luid overgeef-geluid wakker gemaakt. Helaas, ik was ziek. Na 2,5 uur van misselijkheid en nogmaals overgeven, wilde ik om half 8 eigenlijk toch proberen te gaan werken, maar maargoed dat Kelly me wijze raad gaf want niet veel later hing ik weer met mijn hoofd in een emmer. Wat een dag. Later bleek ik ook nog koorts te hebben en op aandringen van Kelly, de Nederlandse arts en nog een dokter uit het ziekenhuis heb ik me voor de zekerheid op malaria laten testen, gelukkig was deze test negatief (ik heb nu dus zowaar een eigen ziekenhuisdossier, waar Kelly heel grappig mijn behandeld arts in is, haha). Maar eerlijk gezegd was ik zelf ook wel bang aan het worden, want als je je in een ver land zo ziek voelt, ga je gekke dingen denken. Gelukkig kreeg ik van alle kanten lieve hulp en heeft Kelly die dag super goed voor me gezorgd!

Zaterdag 9 juli en Zondag 10 juli
Ik voelde me weer iets beter, en doordat we eigenlijk met Maud en Coco in Bukoba hadden afgesproken besloten ik en Kelly om dan toch die kant op te reizen. Het ging redelijk goed, ik ben ’s avonds zelfs nog uit geweest (ik sta momenteel bekend om mijn houten heupen, mensen bieden me denkbeeldig olie aan zodat ik beter kan dansen), maar de dag erop voelde ik me weer ziek. Gelukkig konden Kelly en ik mee terug rijden met de Nederlandse arts en haar man, met wie we die nacht uit waren geweest (plus nog een vriend, Maud en haar vriend), zodat ik niet in een overvolle dalla dalla met een plastic zakje hoefde te zitten en Kelly niet door de dalla dalla ‘anatapika anatapika!’ hoefde te gillen om de dala dalla te stoppen. Het weekend in Bukoba was erg leuk geweest, maar eenmaal thuisgekomen is er behalve slapen niet veel meer van de grond gekomen.

Maandag 11 juli
Helemaal de oude ben ik niet, maar ik heb wel gewoon gewerkt. Helaas is er van het weekend dan toch wel een van onze patiëntjes overleden. Erg sneu en ik hoop dat ze niet veel pijn heeft hoeven hebben.
Verder was er deze dag niet veel speciaals. Ik had nog tijd voor wat pumzika (uitrusten) en Kelly heeft nog wat in Nyakelembe ‘geshopt’. Op naar een nieuwe week! (hopelijk zonder tapika..)